Papasibol Sa Tag-Ulan - Part 3

by: &-Ru-X TomGutz

"Sa tagal nating magkaibigan, kilala na kita. Alam ko'ng may problema ka, kaya bago pa ako mawalan ng pasensiya sa iyo, sabihin mo na." May halong pagbibiro ang tinig ni Yancy pero hindi ko magawang masabi sa kanya kung ano'ng bumabagabag sa akin. Mahirap. Ano na lang ang sasabihin niya sa akin? Baka pandirihan ako ng nag-iisa kong kaibigan. "Meron ng 'tol. Kaso, medyo private eh. Nakikiusap ako, iba na lang ang pag-usapan natin." Seryoso ako sa mga sinabi ko. Kung dapat ko mang sabihin sa kanya ang pangyayari, marahil, ako ang hindi pa handa at hindi pa ito ang tamang panahon. "Namputsa naman Dale! Ano pa ba namang private sa iyo ang hindi ko alam? Halos lahat ng mga sekreto natin, alam natin pareho. Ano naman itong isang ito na hindi ko puwedeng malaman? O, baka naman iniitsa-puwera mo na ako dahil me girlfriend ka na? Huwag kang unfair, 'tol." Hindi ko alam pero nagsikip ang dibdib ko na parang awang-awa sa sarili ko. Nanlatak ako. Hindi ko ugaling umiyak... at kahit kailan, hindi pa ako umiyak. Napatiim-bagang na lang akong napayuko... sasarilinin ko lahat ito. Hindi ko puwedeng sabihin maski na kanino... kahit na pa sa bestfriend ko. Matagal ang katahimikang namagitan sa aming dalawa. Kungdi pa dumating ang katulong nila upang maghain ng agahan naming dalawa, hindi magkakaroon ng salitaan. Bumuntong-hinga si Yancy bago muling nagsalita. "Tsong, alam kong hindi bagay sa akin ang magseryoso pero palagay ko, dapat lang sa mga oras na 'to. Hindi na tayo pareho bata. Bibihira tayo mag-away, at ikaw lang ang talagang naging kaibigan ko ng husto. Huwag mong pahirapan ang sarili mo. Kung nahihirapan ka, karamay mo ako... pero kung di mo naman sasabihin, maiintindihan pa rin kita..." Nang maramdaman ko ang pagtapik ng kamay niya sa balikat ko, napaangat ako ng tingin. Noon ko lang narinig na nagseryoso si Yancy. Hindi ito madalas ganoon. "Tol... pasensiya ka na. Hindi pa lang siguro ako handa na magsabi ng problema ko sa iyo. Bigyan mo lang muna ako ng panahon. Alam mo namang ikaw lang ang nasasabihan ko ng lahat ng problema ko..." "Sige na..." pagputol niya, "mabuti pa, kumain na lang muna tayo. Mukhang marami'ng inihain si Ate Jane... ubusin natin ito lahat, ok?" Ngumiti ako ng pilit. Saka ko lang naalala si Carrie... ayokong mawala sa akin si Carrie. Isa pa siya sa dahilan kung bakit hindi ko masabi ang bumabagabag sa akin ngayon. ---------- Sa eskuwelahan, pinilit kong baguhin ang mood ko alang-alang kay Carrie. Ayaw kong makahalata siya o maka-absorb siya ng problema ko. Mabuti na lamang at naging magkasundo si Dindy at si Carrie, dahil kung hindi, madaling makakahalata si Carrie. Imbes na kaming dalawa ng gf ko ang magkasama, hayun at sila ang magkakuwentuhan ng gf ni Yancy habang si Yancy naman ay pilit akong nililibang sa pagkukuwento ng mga katatawanan. "Phakchet, naman 'tsong... tumawa ka naman! Napapagod na ang ngala-ngala ko sa ginagawa kong effort ha!" angal ni Yancy. "Natatawa naman ako, ah!" sagot ko, pilit ang pagkakangiti, obvious pa rin ang pagkabalisa. "Gago ka... ikaw nagsabi sa akin na huwag papahalata sa gf mo, pero ikaw din ang nagbibisto ng problema mo! Tingnan mo nga't nakatingin ka na naman sa kawalan..." "Pabayaan mo 'tol, makakapag-adjust din ako. Salamat nga pala. Buti na lang, magkasundo sila ni Dindy dahil kung hindi, ako ang kakulitan niyan ngayon at madaling mao-obvious ang lagay ko." ---------- Lumipas ang araw na tila napakabagal. Ipinasya kong ihatid si Carrie sa kanila ng maaga. Nahahalata ko ang mga tingin ni Carrie at alam kong nagtataka ito pero hindi lang kumikibo. Hindi kasi siya matanong at laging hinihintay niya na ako ang mag-open up sa kanya ng problema ko. In a way, mabuti na rin iyon. Mag-aalas-otso na ng makarating ako sa bahay. Si Ate Meding lang ang naabutan ko. Hindi pa dumarating si Tiyo Victor, kaaalis lang daw ni Tiyo Raf, at ang mag-anak ni Ate Rita naman ay nasa mall daw kasama ni Mamang. Dahil sa pagkainip, ipinasya kong puntahan si Yancy. Nag-text ako sa kanya pero hindi siya nag-reply. Nagbaka-sakali lang ako na nakarating na siya sa bahay nila. Alam ko naman na lagi rin siyang nag-iisa dahil ang kaniyang mga magulang ay nasa Tate na. Katulong lang niya ang palagi doon. Gaya ng nakasanayan ko, binuksan ko na agad ang gate ng bahay nila dahil abot-kamay naman ito at kilala naman ako sa kanila. Nakita ako ng katulong nila at ngumiti sa akin. "Ate Jane, dumating na ba si Yancy?" tanong ko. "Aba'y oo. May kasama na naman. Kaklase niya raw ulit... andun sila sa kuwarto nya. Akyatin mo na lang." Napangisi ako sa narinig. "Langya talaga itong si Yancy. Di rin nakatiis. Kabagu-bago pa lang nila ni Dindy, ikinama kaagad. Wala talagang kupas ang bestfriend kong ito, oo," bulong ko sa sarili ko. "Ah-eh... Sige, Ate Jane... di bale na lang... baka busy siya doon. Pakisabi na lang na dumaan ako..." pagwawalang-bahala ko at saka aktong aalis. "Kow, e ok lang iyon," sagot ng katulong nila, "Sa akin lang nagagalit iyon pag ako ang kakatok sa kuwarto niya. Sabi naman niya, magko-computer lang daw sila noong kaklase niya. Hindi naman magagalit iyon kung ikaw ang kakatok." "Magko-computer?" bigla kong natanong. Saka ako biglang napa-isip, "hanep sa alibi! Computer... tarantado talaga itong si Yancy. Pati katulong, niloloko." "Sige Dale... iwan muna kita't marami pa akong aasikasuhin dine sa likod. Pasok ka na lang." Ang una kong inisip ay umalis na lang at magburo sa bahay pero may pumasok na kalokohan sa utak ko. Nagmamadali pa akong umakyat sa itaas. Hanggang sa makarating sa tapat ng pinto ng kuwarto niya. Nakaawang ang pinto kaya nagtaka ako. Marahan ko iyong binuksan nguni't walang tao sa loob ng kuwarto. Tuluyan akong pumasok, tutal ay sanay naman akong doon siya hintayin sa kuwarto niya. Namataan ko sa ibabaw ng study table ni Yancy ang knapsack niya, katabi ang isang itim na body bag. "Kanino iyon?" tanong ko sa sarili ko subali't nang may marinig akong nagtatawanan buhat sa labas ay tinangka kong magtago sa likod ng pinto. Gugulatin ko ang dalawang ito, bago ako umalis. Tatawa-tawa pa ako habang nasa isip ko ang kalokohan ko. "Pasensiya ka na, hindi kasi ako nakapaghanda ng makakain. Papabili na lang ako kay Ate Jane mamaya..." dinig kong sabi ni Yancy. Pero ang lubos kong ipinagtaka'y boses nang isa pang lalaki ang sumagot. Hindi pamilyar pero parang kilala ko, "Ok lang iyon... hindi naman pagkain ang ipinunta ko dito, eh. Ikaw... Alam mo namang na-miss kita..." Nang sumungaw ang nakatalikod na imahen ni Yancy sa pinto, napaatras ako. Pahila pa nitong niyakag papasok sa kuwarto ang lalaking akala ko'y hindi ko kilala - subali't nang makita ko ang hitsura'y para akong nanigas sa kinatatayuan ko - si Kuya Boris iyon. Pagkasara ng pinto'y parang mga uhaw na naghalikan sila sa likod nito, dalawang metro ang layo sa kinatatayuan ko - labi sa labi at mahigpit ng pagkakayakap nila sa bawa't isa. Hindi ako halos makakilos. Hindi ko sukat-akalaing ganito ang daratnan kong eksena. Parang nanigas ako sa sobrang gulat at ni hindi ko maigalaw ang mga paa ko. "D-Dale!" Saka pa lang ako tila napansin ng dalawa na nagkarambolang itinulak ang bawa't isa na wari ba'y ngayon lang nangapaso sa pagkakayakap nila. Gaya ko, mababanaag din sa mga mata nila ang sobrang pagkagulat - sa kanila'y may halong pamumutla, pangamba at takot. Hindi ko na alam kung paano akong nakaraan sa pagitan nila at nagmamadaling nakauwi. Dumiretso na agad ako sa kuwarto ko at saka ako doon nagwala. Kung bakit galit na galit ako ay hindi ko alam. Basta ang alam ko'y halos nasira ko ang unan ko nang mahimasmasan ako. Saka ko lang napansing mamasa-masa ang pisngi ko. Sa unang pagkakataon, naiyak ako - sa magkakahalong emosyon... emosyong anhin ko mang intindihin ay hindi ko maintindihan... emosyong unti-unting inuumit ang aking katinuan. At ang dilim - unti-unting kinakain ang natitira pang ulirat sa akin... padilim ng padilim ang aking nakikita... hanggang sa... blangko. ---------- Nagising ako sa pigil na mga hikbi. Pagdilat ko'y sinanay ko muna ang paningin sa dilim. Kasabay noon ay ang malabong imahen ng mga pangyayaring naganap. Napakunot ang aking noo - parang isang panaginip lamang ang lahat. Sa aking kanan, anino ng isang lalaking nakaupo sa gilid ng kama. Nakayuko ito at muli'y nanariwa sa pandinig ko ang mga hikbing kanina lamang ay gumising sa akin. "T-Tiyo Raf...?" Parang natigilan ang lalaki sa gilid ng kama ko. Napalingon. "D-Dale..." "O-Ok ka lang ba?" tanong ko, may bahid ng pag-aalala. "Ikaw ang dapat na tinatanong ng ganyan... ayos ka lang ba?" sagot niya sa akin, medyo paos at basag ang boses. Hindi ako nakakibo. Ayaw kong magsinungaling subali't ayaw ko ring sabihin sa kanyang hindi maayos ang pakiramdam ko. "Look... Dale... disi-otso ka na... nasa tamang gulang ka na... kaya ang pagpayag mo sa nangyari sa atin, balidong dahilan na hindi kita inabuso. Pareho tayong may gusto noon... kung tutuusin, ikaw ang tumukso sa akin upang gawin ko iyon sa iyo..." Hindi pa rin ako kumikibo. Bumangon ako at saka umupo pasandal sa headboard. "Huwag mo namang iparamdam sa akin na inabuso kita... huwag mo'ng iparamdam sa akin na nandidiri ka sa ginawa ko sa iyo dahil alam mo sa sarili mo'ng nasarapan tayo pareho sa ginawa natin. Ang totoo, hindi kita gagalawin kung wala akong naramdamang go-signal mula sa iyo." "Sandali..." bara ko, "sino ba'ng nagpaparamdam sa iyo na inabuso mo ako?" "Bakit? Akala mo ba, ang datnan kita ditong nakalupasay sa sahig habang halos nawasak mo na ang unan na ginamit ko kagabi ay hindi sapat na pagpaparamdam nang ganoon? Ang hindi mo pagpansin sa akin pagkaumaga... ang pagmamadali mo na parang hiyang-hiya ka... o 'di ba malaking dahilan na ang mga iyon para mag-conclude ako na nagalit ka sa akin? Bakit? Ang tanong ko lang, bakit kailangang magalit ka sa akin, eh, pareho naman nating ginusto iyon?" "Ewan ko!" napalakas na ang boses ko sa pagsagot, "Ewan ko kung bakit ako diring-diri sa iyo! Ewan ko kung bakit diring-diri din ako sa sarili ko makatapos ang nangyari sa atin... Hindi ko masasagot ang lahat ng mga tanong mo dahil ako mismo, hindi ko alam kung ano'ng nangyari at kung ano ang dapat kong maramdaman pagkatapos... dahil sa maniwala ka man o sa hindi, ikaw ang nakauna sa akin!" Napahagulhol na ako... litung-lito ako sa magkakahalong damdaming tila winawarat ang aking dibdib. Natahimik si Tiyo Raf... hindi agad siya nakakibo. Patuloy lang ako sa paghagulhol. Naramdaman ko ang pag-angat ng kama, napatayo si Tiyo Raf. "Ako ang... naka... u-una...? K-kaya pala..." Nag-angat ako ng tingin saka nagsalita, "Hindi madali maintindihan ang nararamdaman ko... litung-lito ako ngayon, Tiyo Raf. Kung bakit sa dinami-dami ng naging girlfriends ko, ang una kong karanasan ay sa lalaki... sa iyo! Masisisi mo ba ako kung bakit ako nababalisa? Masisisi mo ba ako kung bakit ako nagkakaganito? Totoo, nasarapan ako... pero meron akong nararamdamang guilt dito sa dibdib ko. Ano na lang ang sasabihin ng girlfriend ko sa akin kapag nalaman niya ito? Ano ang sasabihin ng mga kaibigan ko? Hindi ako handa sa ganoong sitwasyon... hindi ko inaasahan ang ganitong pagkakataon... wala sa plano ko ang magkaganito..." "I'm sorry... I-I'm so sorry..." iyon lang ang mga katagang nagawang pakawalan ni Tiyo Raf bago siya muling umupo sa kama upang aluin ako. Nang yakapin niya ako, hindi ko maikakaila na parang nakatagpo ako ng kaibigan - ng kakampi. Parang sa mga sandaling iyon, ibinabahagi niya sa akin kahit kaunti ang kanyang lakas, at unti-unti'y nakakaramdam ako ng kaluwagan sa dibdib ko. Ang maintindihan - iyon lang naman ang gusto ko. Pero higit sa lahat, sana, ako mismo, maintindihan ko ang sarili ko. Ayaw ko mang aminin, gusto ko ang mga nangyayari... natatakot lang akong matawag na "bakla." Hindi ito ang pinangarap kong kalagayan sa buhay. "Hindi ko alam, Dale... Sorry..." "Ang higit lang naman na nagpapalito sa akin - hindi ang mga pangyayari... ang nararamdaman ko, Tiyo Raf. Gusto ko... gustong gusto ko... pakiramdam ko, isang parte ng pagkatao ko ang biglang lumaya. Parang matagal na nakimkim sa kalooban ko ng mahabang panahon... hindi ko alam... pero masaya ako... iyon nga lang, andaming tumatakot sa akin. Paano pag nalaman ni Mamang? Paano pag nalaman ng kapatid ko? Ano ang magiging reaksiyon nila?" Bumuntung-hinga si Tiyo Raf, "huwag kang mag-alala, hindi ako madaldal. Walang makakaalam sa nangyari sa atin..." "Hindi naman iyon ang inaalala ko, Tiyo Raf... Ang inaalala ko, kung malaman nilang," halos hindi ko mabigkas ang mga sumunod kong sinabi, "l-lalaki... rin ang... l-lalaki rin ang... g-gusto ko..." Matagal bago muling nakapagsalita si Tiyo Raf. "Mabuti pa, huwag mo munang alalahanin iyan. Ang mahalaga, nailabas mo ang sama mo ng loob. Naihinga mo kahit papaano sa akin ang hinaing mo. Kahit hindi na maulit ang nangyari sa atin, ayos lang... basta kahit ituring mo na lang akong kaibigan mo, o kaya, kuyang sumbungan mo... don't worry, kakampi mo ako. At simula ngayon, hindi kita pababayaan." ---------- Wala na sa tabi ko si Tiyo Raf nang magising ako. Kakatwa subali't kagabi lang ay anlaki ng galit ko sa mundo, subali't ngayon, tila magaan na ang pakiramdam ko. Sa ala-ala ko, dama ko pa ang pagkakayakap sa akin ni Tiyo Raf na tila nag-a-assure sa akin ng lugar sa mundo. Naalala ko si Yancy at si Kuya Boris. Wala naman ako nararamdamang galit sa kanila... palagay ko nga, sa sarili ako galit kagabi dahil parang nakita ko ang sarili ko sa isa sa kanila habang naghahalikan sila. Parang naiinggit ako na parang nasusuya. Pakiramdam ko'y huling-huli na ako sa mga pangyayari sa mundo... na parang gising na ang sangkatauha'y mahimbing pa ang pagkakatulog ko. Napansin ko ang isang nakatuping papel na nakapatong sa mesa. Bumangon na akong tuluyan saka ko binuksan ang lampshade at binasa ko ang nakasulat. Dale, Pagkakataon nga lang siguro ang pangyayari sa ating dalawa. Hindi sinadya, umalpas na lang kusa. Damdaming nasikil na hindi nabigyan ng pansin, nagpumiglas sa hindi tamang pagkakataon, nakaalpas at pinalaya... tinanggap ng buong puso. Pareho tayong nagkamali... pareho tayong nakaramdam ng ginhawa... pareho tayong natakot at nasaktan. Hindi na marahil mauulit ang nangyari sa atin. Naisip ko, mas magandang lumayo na muna ako. Hindi dahil natatakot ako o naduduwag, gusto ko ring makapag-isip ng maayos. Hindi ko talaga sinasadya... kaya humihingi ako sa iyo ng paumanhin. Ako ang mas nakatatanda sa ating dalawa, ako ang dapat na may kontrol. Kunsabagay, matanda ka na... at matalino. Alam mo na ang dapat mong gawin. Para sa akin, sana, piliin mo ang tunay na magpapalaya sa damdamin mo... pero iyon ay para sa akin. May sarili ka ring diskarte na hindi ko puwedeng pangunahan. Mag-ingat ka. Kung may kailangan ka, tawagan mo na lang ako. Kunin mo na lang ang number ko kay Kuya Victor. Mag-ingat ka at lagi mong isiping isa ako sa maraming mga nakakaintindi at nagmamahal sa iyo. Bye, Raf Nakadama ako ng biglang pagkalungkot. Kagabi lang ay may kakampi ako. Ngayon, umalis na pala. Wala sa sariling nilukot ko ang papel, bumangon at pumasok sa banyo. Makatapos kong umihi'y isinabay kong i-flush ang sulat ni Tiyo Raf sa toilet bowl. Nagtu-tuwalya na ako't nakatapos na maligo nang marinig ko ang pagtunog ng alarm clock. Dali-dali akong lumabas upang i-off iyon nang mapansin ko ang cellphone ko. Siyam ang missed calls, isa sa number ni Carrie, isa sa number ni Tiyo Victor, anim sa number ni Yancy, at... isang hindi naka-register. Pagkatapos kong tingnan ang mga missed calls ay saka ko lang nakitang halos puno na ang inbox ko sa labinlimang bagong text messages. CARRIE_LUVKO, 8:20pm: "Lam ko, me problem k. D k man magsabi, feel ko un. Sna lan, mgsabi k s kn cuz I h8 seein u lyk this." CARRIE_LUVKO, 8:55pm: "2mtwag me, d u sgot. Wag k nmn gnyan. Ngaalala 2loy me. Pls, twag k nmn s kn." [CELL NUMBER], 8:57pm: "Hi. Dale, ryte? Got ur no. fm a fren. I m ntrested 2 know u. Pde b mkipagkaibgan. Sna, ok lan." [CELL NUMBER], 9:00pm: "Sorry s abala. Cge. Ingat k n lan. Kta-kts n lan s skul. Ingat k po." TIYONG VIC, 9:01 pm: "Anak, bka gbihin kmi. Kaw n mna bhla s bhay. Snduin ko mga mamang mo't nsa mall daw. Ano gus2 m psalubong?" [CELL NUMBER]. 9:03pm: "Nga pala, c Ramil nga pla me. Ramil Concepcion. Bgong transfer lan me sa skul u. Sori po ulit. :-)" CARRIE_LUVKO, 9:15pm: "Dale, pls. Wag m me i-ignore. Pls lan. Di me sanay kta k gnyan. D me mka2log. Sgutin u txt me. Pls." YANCY_UTOL, 9:33pm: "Tsong, blik k d2 pls. Usap tau." YANCY_UTOL, 9:40pm: "Tsong, pkiusap, blik k. Pls, usap tau." YANCY_UTOL, 9:45pm: "Dale nmn, nkkusap nmn me. Kauspn u nmn me. Pls. Blik u d2. Mgppliwanag me." YANCY_UTOL, 10:12pm: "Dale, kung anuman an nakta u, sna atin2 n lan. Sori, yoko mgkcra tau. Pls, sna kausapin u me. Bgyn u nmn me ng chance mkpgplwanag. PLS." CARRIE_LUVKO, 10:31pm: "Wla k b tlaga pkialam s kin? Prang d mo ako gfriend a! Wag mo ako i-ignore. Pnahihirapan mo ako! Shit ka! Shit ka!" YANCY_UTOL, 10:53pm: "God naman, Dale! Hwag u snang mgalit. Please." YANCY_UTOL, 12:12pm: "Ppunta me dyan nyo. Kausapin mo ako. Please." YANCY_UTOL, 01:10pm: "D2 ako s bhay u. 2log u n daw sbi t2 m. Pnthan u me haws bkas. Pls. Hwag u sna mndiri o mglit. Dale, ikaw lan an fren ko. I can't afford to lose you. Please..." Wala sa sariling binura ko ang lahat ng mga text messages. Parang walang halaga sa akin ang lahat ng mga texts na iyon. Today is a new day. Magaan na ang pakiramdam ko, pagkatapos kong maihinga ang problema ko kay Tiyo Raf, pakiramdam ko, gumaang ng makailang ulit ang pakiramdam ko. Medyo nalilito pa rin, pero hindi na ganoon katalamak ang damdamin ko, di gaya kahapon na halos pakiwari ko'y mababaliw ako. Aywan pero itong araw na ito, mayroon sa sarili kong tila nakalaya... kumpiyansa, tiwala sa sarili, at lakas ng loob. At higit sa lahat, damdaming unti-unting nagiging malakas ang impluwensiya sa mga gawain ko't pagkilos. ---------- "Dale!!!" Gulat na gulat si Yancy pagbukas niya ng pinto ng kanyang kuwarto. Halatang bagong gising at hindi pa nakapag-aayos ng sarili. Alas siyete na ng makarating ako sa bahay nila, gaya ng dati, umakto akong nagmamadali buhat sa bahay. Bakas sa mukha niya ang magkahalong pangamba at saya, ang huli ang nangibabaw dahil nayakap niya ako sa tindi ng kanyang kasiyahan. Hindi ako kumikilos, iyong tipong walang emosyon. Nang mahimasmasan siya'y tila napasong inilayo nito ang katawan sa akin. "B-Buti n-naman at napagpasyahan mo'ng pumunta rito." "Hindi mo ba ako papapasukin?" tanong ko, may angas at matigas... habang titig na titig ako sa mga mata ni Yancy. "S-Sandali..." tila natatarantang pumasok ito. "P-Pasensiya ka na 'tol... Di pa ako nakakapag-ayos ng higaan. Buti pinatuloy ka ni Ate Jane..." Hindi ko na hinintay ang paanyaya niya. Pumasok na ako at hindi kumikibo habang patuloy lang siya sa pagsasalita at pag-aayos ng kama niya. Nang maiayos ay inimbita niya akong umupo doon at nagpaalam na maliligo muna siya. Iba naman ang tumatakbo sa isipan ko. Pagkapasok niya sa banyo'y ini-lock ko ang pinto ng kuwarto niya at isa-isa kong hinubad ang aking mga kasuotan. Itinira ko ang puting brief ko na hapit sa magandang hubog ng aking puwitan. Para akong nahalina sa sarili nang masdan ang aking repleksiyon sa salamin. Ang mga pag-eehersisyo ko'y nagbunga ng mainam. Hinalungkat ko sa bag ko ang perfume na ibinigay sa akin ni Tiyo Victor noong birthday ko. Davidoff Cool Waters. Nag-spray ako sa sarili at sinamyo ang pabangong bihira ko lamang gamitin. Sa mga ispesyal na pagkakataon lang... sa mga pagkakataong katulad nito. Bahagya kong ginulo ang aking buhok saka ako nagsimulang mag-sit-ups... pagkatapos ay nag push-up... sit-up... at push-up... hanggang sa dumaloy ng husto ang aking pawis sa buo kong katawan. Muli kong minasdan ang pangingintab ng aking katawan sa sinag ng araw na kumakalat sa salamin ng kuwarto ni Yancy. Dinaklot ko ang aking sarili at pumikit. Sa aking imahen, kitang-kita ko ang paglalapat ng mga bibig nina Kuya Boris at ni Yancy... punumpuno ng emosyon... ng sensasyon... gusto kong maranasan iyon. Gusto kong maranasan kung paano yakapin ng mapupusok na mga bisig... kung paano hagkan... paligayahin ng kapwa ko... gaya ng pagpapaligaya sa akin ni Tiyo Raf... o kung ano pang mga bagay na seksuwal na maaaring gawin ng isang lalaki sa kapwa niya lalaki. Umupo ako sa kama ng pabukaka... hinihimas ko ang dibdib ko't kaangkinan habang dinadama ko sa aking sarili na may nagpapaligaya sa akin. Narinig ko ang pagbukas ng pinto... Napadilat ako at nakita ang napapatdang si Yancy. Nakatapis lang ito ng tuwalya, nakamata sa aking kahubdan. Tumayo ako at tila may nagtutulak sa akin na lumapit kay Yancy. Tila siya napako sa kinatatayuan niya. At sa paglapit ko'y nakita ko ang biglang panginginig ng kanyang katawan. Kung sa anumang dahilan ay wala akong pakialam. Isang piye na lang ang layo ko sa kanya at inabot ko ang kaliwa niyang kamay at ipinatong sa dibdib ko. Tila naubusan siya ng lakas at napapikit.... "D-Daaale..." Ilang sandali pa, kusa ng kumikilos ang kanyang kamay at nakita kong umangat ang isa pa upang ipangdama sa aking katawan. Hinayaan ko lang si Yancy. Dama ko ang panlalamig ng mga palad niya gayundin ang panginginig ng mga ito. Hinawakan ko ang magkabila niyang balikat at tila nauupos na kandilang napaluhod siya sa harap ko. Ilang sandali pa, tila wala sa sariling ibinaon sa pundilyo ko ang kanyang mukha... ikinaskas ang tigas na tigas kong burat sa kanyang pisngi, umuungol na tila may sakit at nagdidiliryo. Nilamas niya ng husto ang dalawang pisngi ng aking puwit... at ako nama'y namaywang na tila nagmamayabang habang pinanonood ang tila pagsamba ng kaibigan ko sa aking katawan. "Dale... k-kung alam mo lang... kung alam mo lang..." ang narinig kong binibigkas ng tila nawawala sa sariling si Yancy. Buong panggigigil nitong kinagat-kagat ang nakabakat kong tagdan sa aking brief na tila nagdulot ng ibayong kiliti sa akin. Hindi ko pinansin ang mga sinabi niya. Sinabunutan ko siya at ikinadyot ang titi ko sa mukha niya. Makailang beses lang at pakiramdam ko'y sasabog na ako. "Ganito ba ang gusto mo ha, Yancy? Gusto mo ba'ng ginagawa ko sa iyo?" nanggigigil kong bigkas habang paparahas ng paparahas ang ginagawa kong pagkanyod sa mukha niya. "Sige pa Dale... ikanyod mo sa mukha ko... magpaputok ka sa mukha ko... gawin mo akong basahan... Dale... uhhh... Ungghhhh... Dale!!!" "Aah... Yancy! Puta ka! Yancy!!! Lalabasan na ako!!! Aaahhh.... Aaagghhhh!!!" Kasabay ng paghaklit ko sa garter ng brief ko sa magkabilang gilid ay pumalo sa noo ni Yancy ang ulo ng titi ko at doon unang pumulandit ang tamod ko, ang ikalawa'y pumuslit at kumalat sa buhok niya at ang iba'y bumulwak sa pisngi niya't ilong. Saka ako napaupo sa kama, samantalang si Yancy ay nakaluhod pa rin, nakapikit na wari'y ninanamnam ang pangyayari. Nakakulapol sa mukha nito ang tamod kong mainit-init at nagsasapot. Maya-maya pa'y tumayo ito at tiningnan ang sarili sa salamin - makailang minuto iyon - bago walang sabi-sabing pumasok sa banyo. Hindi ito umiimik nang makalabas. Gayundin ako. Wala sa amin ang makapagsimulang magsalita. Maya-maya'y tumingin ito sa akin at hinagod ng kanyang mga mata ang kabuuan ng katawan ko, bago muli niya itong binawi na tila napahiya. Bumangon ako at lumapit sa kanya. Hindi rin nagsasalita. Tiningnan ko siya sa mata. Alam ko kung ano'ng iniisip ko, at kung ano ang dapat kong gawin. Inilapit ko ang mukha ko sa kanya - ang bibig ko sa bibig niya... at nang maglapat iyon, naramdaman ko ang panginginig ng katawan ni Yancy... Napayakap siya sa akin at ipinagdiinan ang kaniyang kaangkinang kanina pa pala nagtutumigas sa loob ng nakatapis na tuwalya. Lalo kong pinag-igi ang paghalik ko sa kanya subali't bigla niyang binawi ang mga labi at saka tiningnan ako ng mata sa mata, ang tanging namutawi sa bibig niya'y, "Dale..." Pagkatapos noon ay narinig ko siyang umungol habang ang mga mata niya'y hindi niya ipinipikit. Dilat na dilat. Titig na titig sa akin. Kasunod noon ay ang pagkisig ng kanyang kabuuan. Hindi ko maintindihan. "Shit, ahw... shit!!!" nasabi ni Yancy matapos ay tila hapung-hapong yumakap sa akin. Inalalayan ko siya upang ihiga sa kama. Nang maihiga ko siya'y kumalas siya sa pagkakayakap at muling tingnan ako sa mata. Nakakita ako ng nagbabadyang mga luha... "Dale... ikaw lang... ikaw lang ang nakagawa sa akin nito." "Alin?" "Nilabasan ako... nilabasan ako dahil sa halik mo..." "Ha?" saka ako biglang natawa. Parang iyon lang ang hinihintay namin para kusang gumuho ang pader na tila namagitan sa amin magbuhat kagabi. "So, hanggang ganoon na lang?" tanong ko pagkatapos. "Putsa, tsong! Halik pa lang, nilabasan na ako sa iyo... tingnan mo nga itong tuwalya ko o... babad na babad sa tamod..." tatawa-tawang anunsiyo ni Yancy. "Iyon nga eh," sabay hagikgik ko, "halik pa lang, nilabasan ka na... paano pa kapag nag-sex tayo... baka malagutan ka ng hininga!" "Gago!" sagot ni Yancy, "ba't di mo subukan? Baka ikaw ang di tumagal sa akin. Ang bilis mo nga diyan labasan..." "Siyempre!" sagot ko, "unang palabas, unang katas... fresh na fresh pa ang tamod ko..." "Mukha nga... manamis-namis eh." "Kadiri ka, Yancy... tinikman mo?" "Anong tinikman? Kinain ko!" "Kinain mo? As in, nilunok mo ang tamod ko?" gulat na gulat ako sa tinuran ni Yancy. Tila ba sanay na siya sa ganoong klase ng gawain. At ako, wari'y sabik na makita kung paano niyang gawin iyon, "Sana ipinakita mo sa akin... gusto kong makita iyon..." "Malay ko ba... baka isipin mo, sugapa ako sa tamod. Ayoko ngang mandiri ka sa akin... baka layuan mo pa ako." "Eh gago! Sana hindi mo na lang din sinabi! Pero promise, hindi kita lalayuan... basta pakita mo sa akin kung gagawin mo iyon, ha?" sabi ko. "Sige, next time..." sagot ni Yancy, pabalang. Tawanan kami ng tawanan - tila ba natural lang ang mga pinag-uusapan namin gayong kung tutuusin, hindi. Kahit kalian, hindi pa umabot sa ganoong topic ang mga usapan namin ni Yancy. At ako bagaman nagtataka sa mga aktuwasyon kong biglaang nagbago, hindi ko na lamang pinansin at binigyan ko ng katwiran ang sarili ko. Gusto ko kaya ko ginawa; ginawa ko kaya hindi ako dapat magsisi; magsisi man ako, hindi na maaaring bawiin ang ginawa ko; at kaya ko uuliting gawin dahil masarap. Parang walang nangyari sa amin at biglang bumalik ulit ang mga kulitan namin hanggang sa makaalis kami ng bahay nila upang pumasok. Pero hanggang saan nga kaya ako aabot?