Pag-Ibig... Masdan Ang Ginawa Mo

by: Mykel

Matagal- tagal na rin akong nagbabasa ng mga istorya dito sa KK. Mga istoryang nakapagpakilig, mga istoryang nakapagbigay ng matinding pagnanasa, mga istoryang kapanapanabik abangan at higit sa lahat mga istoryang aking iniyakan. Maraming beses ko na ring binalak na mag-ambag ng kwento... subalit di ko malaman kung alin ang uunahin ko sa san damak-mak na yugto ng buhay ko. Pero eto ako ngayon nakakatuwang isipin na dito pa sa KK kung saan kakaiba, ako mag-aambag ng aking kwento. Ilan linggo ko rin inayos at nerebisa ang kwentong ito para naman maging magandang ambag sa KK. Magpapakilala na lang ako bilang Mykel. Isang simpleng lalake(ehem) na may mataas na pangarap. Sabi nila gwapo daw ako, cute, moreno, yun nga lang di katangkaran pero enough para maging habulin (hehehe). Sabi nga ng mga tunay kung kaibigan sayang daw ako dahil naging malamya ako. Noon pa man alam ko ng kakaiba na ang ikinikilos ko pero dedma kung saan ako anudin ng aking kapalaran. Ang istoryang ito ay nangyari nung panahong nasa kolehiyo pa ako. Nung panahong malay ko, kung ano at paano magmahal. Summer vacation noon, masaya ako at uuwi ako ng Batangas para doon gugulin ang ilang buwan na walang pasok. This time, napagdesisyunan kong sa tiyahin ko ako tumigil sa kabilang baranggay instead sa lola ko na amin ng kinaugalian pagbakasyonan and beside that sa dahilang napaka-istrikto kasi ng lola ko. So this time, kailangan ma-enjoy ko naman ang aking bakasyon. So heto na, dumating ako sa isang baranggay kung saan kung di ka matiyagang mag-lakad (may shortcut naman) ay di mo mararating dahil sa pangit na kalsada at mahal na pamasahe. Ito ang unang pagkakataon na makakasama ko ng matagal ang mga pinsan ko at pamangkin, dito sa lugar na ito. Ang nakakatuwa dumating ako na parang isang turista, palibhasa bihira ang nakakakilala sa akin doon kaya ganun na lang nila ako kilalanin at bigyan ng importansya. Maging ang mga kabataan na ka-edad ko at ng mga pamilya nila ay ganun na lang ang pag- respeto nila sa akin. Ang sarap ng simpleng buhay sa bukid, di katulad sa Maynila lahat hinahabol... lahat yun na lang at yun... paulit- ulit. Samantalang dito kahit payak ang buhay, kunteto sila sa kung ano man ang meron sila ngayon. Unti-unti nagkaroon ako ng mga kaibigan... ng barkada. Sa panahong itinigil ko sa lugar na yon, wala akong ginawa kundi makipag-picnikan sa ilog, tumambay sa mga bahay ng mga kabarkada at paminsan-minsan ay mag-inom pero malimit makipag-kwentuhan lang sa mga barkada ko hanggang umagahin at kung minsan din ay laman kami ng mga sayawan sa mga pistahan ng mga karatig baranggay. Dahil sa ganitong routine mas marami akong nakilala. Alam ng mga naging barkada ko dito na medyo malamya ako kung kaya't ganun na lang ang pasasalamat ko at naging magaan ang pagtanggap nila sa akin sa kabila ng halos lahat sila ay brusko dahil na rin sa gawain sa bukid. May ilang mga nagpaparamdam pero dedma dahil bata pa nga di ko sila pinag-papapansin. Andyan kung minsan kapag nasa sa ilog kami eh, maliligo silang lahat ng hubo't hubad at didikit sa akin, nandyan ding minsan ay kunin nila ang aking kamay at ipapatong sa kanilang mga naninigas na burat. Sa dahilan ngang wala pa akong karanasan sa mga ganitong bagay hinayaan ko lang sila. At sa mga panahong yon may isang tao pa lang nag-oobserba sa mga ikinikilos ko. Minsan nakikipag-laro ako ng volleyball sa gilid ng basketball court, di sinasadyang tinamaan ako ng bola ng basketbol ng mga nag-lalarong kabataan lalake, may lumapit sa akin upang tiyakin na di naman ako nasaktan, siya si JR. Isa sa mga hinahangaan sa lugar na yon dahil sa galing sa basketbol. Di naman siya ganong kagwapuhan, sa totoo lang mas gwapo pa ako sa kanya yun nga lang matipuno na ang kanyang katawan dahil sa batak nga sa gawaing bukid. Nasaktan ka ba? Tanong niya. Hindi naman, ayos lang. Sagot ko. Sa simpleng pag-uusap na yon nag-simula ang lahat. Unti-unti nagbago ang mundong kinagagalawan ko. Ewan ko kung sinasadya, di ko alam pero kung nasaan man ako tiyak nandoon din sya, di man nakikipag- usap basta nandon lang siya. At tsaka lang lalapit pag-alam niyang nag-iisa na ako at sasabayan ako pag-uwi. Hanggang sa ang minsang pag-sabay ay naging pag-hahatid sa tuwing ako ay uuwi ng bahay... naging madalas. At sa limit ng aming pag-kikita at pag- sasama na-puzzled na ako sa mga ikinikilos niya. Itinanong ko sa mga barkada kong babae kung ganon ba talaga si JR, sweet, thoughtful, masyadong caring, masyado ako i-secure. Ang sabi nila hindi naman daw, at pati nga sila ay nagtataka sa mga ikinikilos ni JR. Minsan papunta kami ng party sa isang karatig baranggay, palibhasa puro matatakaw sa party kahit na kailangan tawirin ang sapa eh go lang basta masaya. Mag-aalas siyete ng gabi ng magkita-kita kami sa tambayan at ng makumpleto nagsimula na kaming maglakad. Madilim ang kapaligiran, walang nag-dala ng flashlight, hustle lang daw yon tutal maliwanag naman ang buwan. Sa bagay totoo naman, kay ganda ngang pagmasdan ang kabilugan ng buwan ng gabing yon. Sumapit kami sa sapa na kailangan naming tawirin, at bilang maginoo, binuhat ng mga kalalakihan ang mga babae upang maitawid sa sapa na di nababasa. Hinuhubad ko na ang sapatos ko non ng lumapit si JR. Wag ko na daw gawin yon at bubuhatin niya na lang daw ako. Sabi ko kung sigurado siya, oo daw. Kahit nag-tataka dahil sa dami ng babae na kasama namin non eh hinayaan ko na lang siya. Langit ang katumbas sa akin ng mga sandaling yon. Yun din ang unang pagkakataon na nakayakap ako ng kapwa lalaki. Ang sarap yakapin ni JR, maskulado kasi, isa pa napakabango niya ng mga sandaling yon. Naiwan na kami ng grupo dahil kailangan niya pa mag-medyas at mag-sapatos. Ngayon kailangan naman namin akyatin ang gilid ng ilog, para maka-akyat sa kapatagan. At dahil sa kami na nga lang ang naiwan, lalo niya ipinakita ang pag-bibigay importansya sa akin. Simula ng sandaling ako ay kanyang buhatin hindi na siya lumayo pa. Hawak-hawak niya ang aking kamay habang kami ay naglalakad, wala naman nakakakita sa amin dahil wala na nga ang mga kasabay namin. Dumating kami sa sayawan na walang imikan, hinayaan na lamang naming na ganon kami. Di rin ako nakisayaw ng mga oras na yon. Patuloy ko pa rin iniisip kung bakit ganon siya sa akin. Hanggang sa nagkayayaan ng umuwi ang aming grupo. Kami pa rin ang magkasabay, hinayaan kung magpahuli ng sa gayon ay magkaroon kami ng pagkakataon na mag-usap, pero patuloy pa rin siyang nanahimik. Iniba ng mga nauuna sa amin ang rota ng aming dinadaanan, ayaw na daw magbuhat ng mga binata kung kaya't medyo mapapalayo ang aming lakarin dahil sa hanging bridge kami dadaan. Sinapit naming ang nasabing tulay, isa-isang tumawid ang mga kasama namin hanggang sa kami na ang tatawid. Nauna si JR tumawid subalit tumigil siya sa kalagitnaan at hinintay ako dahil natatakot talaga akong tumawid dahil sa nagalaw ang tulay. Nang makarating ako sa kanyang kinatatayuan, sabi ko halika na dahil naiwan na tayo. Hindi siya natinag, bagkus niyakap niya ako at masuyo niya akong hinalikan... matagal. Napako ako sa aking kinatatayuan ng iwalay niya ang kanyang mga labi... naghahabol na ako ng aking hininga. Nagtataka... naguguluhan. Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin, hihiling pa ba ako ng isa o kailangan ko ba siyang tanungin kung para saan yon. Kinuha niya ang aking kamay, may inilagay siyang friendship band, tara na... sabi niya na pangiti-ngiti lang. Umuwi akong litong- lito sa nangyari hanggang sa makarating kami sa amin. Mag- kita na lang daw kami bukas sa tambayan at nagpaalam na siya, sabay ngiti. Kahit na sobrang pagod di ako dalawin ng antok, ninanam-nam ang tinamasang grasya ng gabing yon kahit na nag- tataka. Sinabi ko na lang kailangan kung makakuha ng kasagutan kinabukasan... bago man lang ako lumuwas ng Manila dahil patapos na ang bakasyon ko non. Ngunit wala akong nakuhang kasagutan kaya't hinayaan ko na lang na ganon ang sitwasyon namin. Ilang beses pa akong bumalik sa lugar na yon basta may pag-kakataon. Dahil masaya ako kapag nakikita siya at walang hanggan ang katumbas kung kasa-kasama ko siya. Alam ko mahal ko na siya sa kabila ng katayuan niya sa buhay. Kumalat ang tsismis tungkol sa aming dalawa pero dedma lang dahil wala naman talagang kami. Dahil nais kung makita siya nagawa kong gumawa ng mga alibi sa amin para lang makauwi sa aming bayan. Nasa internship training na kasi ako noon kaya nagagawa kung mag-excuse at di umuwi ng bahay kung kinakailangan. Minsan ninais kong makita siya at nag dahilan ako na magduduty sa kalapit bayan namin at dadaan sa lola ko bago lumuwas ng Manila. Pero ang totoo non doon lang talaga ako sa mga tiyahin ko pupunta para makita siya. Nang makarating ako, nagpahinga lang ako saglit at pumunta na sa tambayan kung saan makikita ko ang taong nagbago ng mundo kong ginagalawan, nakita ko agad siya, bumati lang siya at tinanong kung kailan daw ako dumating. Sabi ko kung puwede ko siya makausap pagkatapos nila mag-basketbol pero parang nananadya siya, tinalo niya pa ang palos sa ilap. Di ko siya ma-corner, biglang nag- bago ang ihip ng hangin... iniiwasan ata ako. Ang dating sweet, thoughtful, at caring ay nag- bago pagkatapos ng mga sandaling ipinalasap niya sa akin ang ligayang inaakala ko ay akin. Para akong asong hahabol-habol sa kanya ngayon. Ang sakit- sakit... pagkatapos kang pa-ibigin ay lalayuan kang parang may sakit na nakakahawa. Nag-paabot ako ng sulat para sa kanya, ngunit di ko alam kung binasa niya 'yon, dahil nakita namin ng isang barkada ko ang punit-punit na sulat sa may ilog. Dahil sa pangyayaring yon nag-pasama ako sa kaibigan ko para hanapin siya ng matapos na ang dusa na nararamdaman ko. Nagkita kami sa gitna ng daan papunta sa kanila, kinastigo ko siya at tinanong kung bakit niya ginagawa sa akin yon. Bakit niya kailangan pa-ibigin ako tapos iiwan na lang ng ganon matapos paasahing mahal niya ako o gusto man lang... wala siyang isinagot sa akin, wala daw. Di ko napigilan umiyak sa dahilan na nasaktan ako, dahil balewala lang pala iyon sa kanya. Ako lang pala ang nagpapatansiya at umaasa na may kinabukasan kaming dalawa. Bumagsak din ang luha mula sa langit, kasabay ng aking pag-hagul-gol, nakisimpatiya sa sinapit ng sawi kong pag-ibig. Pinigtas ko ang friendship bond na ibinigay niya sa akin at inihagis sa kanya... sumabog ang mga beads, humalo sa putik. Nag-hiwalay kami ng landas na masasama ang loob, ako dahil sa sakit na nararamdaman ko, siya dahil siguro sa pati pag-kakaibigan namin ay mawawala na. Kinabukasan sinundo ako ng mommy ko dahil sa di ako nakauwi sapagkat inabutan ako ng bagyo. Isinumbong ako ng pinsan ko na naroroon at napagalitan dahil matagal na pala nilang alam ang tungkol sa amin. Umuwi ako ng Manila, na mabigat ang saloobin, umiiyak sa tuwing nag-iisa, di kumakain, nananaghoy sa sinapit ng aking unang pag- ibig... Lumipas ang dalawang taon... babang luksa ng lola ko, umuwi ang buong pamilya sa Batangas. Mag-tatakip silim noon ng sinubukan kong mag-paalam na pumunta sa kabilang baranggay para dalawin ang mga kaibigan ko. Pinayagan naman ako ng aking mommy pero kinabukasan kailangan ko din daw bumalik. Eto rin ang unang pagkakataon na umuwi ulit ako sa lugar na ito pagkatapos ng mga nangyari. Lakad akong tumungo sa lugar kung saan kay tagal ko rin kinalimutan. Nag- iisip kung ano na kaya ang itsura nilang lahat... ano ang latest na balita. Ewan basta, bahala na. Dahil sa madilim na nga nagmamadali akong makarating agad, malapit na ako non sa bahay nila JR... dahil mauuna ang bahay nila bago sa aking tiyahin, lalo ko pang binilisan ang aking paglalakad dahil di ko pa alam kung ano ang magiging reaksyon ko kung sakaling muling mag-krus ang landas namin ng may bumulabog sa katahimikan ng kapaligiran... may tumawag sa aking pangalan... dedma. Tumawag siya ulit, pero patuloy pa rin ako sa aking pag-lalakad, hanggang sa mamaya kasunod ko na ang taong tumatawag sa akin. Naabutan niya ako at hinawakan sa braso. Mykel teka lang, si JR to.' Pwede bang mag- usap tayo? Uy, ikaw pala. Bakit po?... palusot ko. Wala lang sabi niya. Ewan... ko. Siguro mamaya kung sakaling mag- kita tayo, yun lang at iniwan ko na siya. Dumiretso ako sa bahay ng bestfriend ko doon. As usual nagulat ko na naman sila. Masaya kaming nag-balitaan ng mga ngyari sa panahong nawala ako. Natapos ang aming kuwentuhan at ako ay nag- paalam. Sa labas nakita ko ang umpukan nila JR, nag-iinuman. Tumayo siya at lumapit sa akin, kung puwede ko daw siya samahan na humiram ng VCD sa kapitbahay namin. Sige subukan natin, wala kaming imikan habang nasa daan, hanggang di na siya nakatiis. Kel, galit ka pa ba sa akin? Puwede ba bati na tayo? Wala na yon, matagal na kaya yon, kalimutan mo na lang... ang sabi ko. At isa pa pwede bang maging tayo na officially? Hah! Ulitin mo nga? Aba teka, lasing ka ba? Di ko maintindihan ang sarili ko ng mga panahong yon, andon pa rin pala ang kilig na hatid ni JR, kahit na kay tagal na ng nakaraang lumipas. Masaya ako non, kinikilig pero di ko pinapahalata, kasi sino ba naman ang mag-aakaala na makaraan ng dalawang taon 'eto siya, nag-susumamo para mahalin ko siya. Puwede ba pag- isipan ko muna? Naguguluhan ako eh, dati nilayuan mo ako tapos ngayon biglang ikaw ang nag-ooffer na sana mahalin kita. Bakit? Huminto siya sa pag-lalakad at humarap sa akin. Natakot kasi ako noon, inakala ko na gagamitin mo lang ako, na aangkinin mo lang ang aking katawan at iiwan na kagaya ng iba. Pero nag- kamali ako... kahit nilayuan kita, di ka nag-bago sa akin, patuloy mo pa rin akong minahal sa kabila ng lahat ng ipinakita ko sa'yo. Alam ko na dumadalaw ka sa bahay pag- naliligaw ka dito, kinakamusta ako ng palihim. Kaya heto ako ngayon para gantimpalaan ang pag-mamahal mo at nag-babaka sakaling mamahalin mo pa rin. Wala naman nag-bago sa akin JR eh, mula noon hanggang ngayon mahal pa rin kita. Oo, nasaktan ako pero di sapat ang sakit na yon para burahin ang nararamdaman ko para sa'yo. Matapos yon hinalikan niya ako sa labi, masuyo, damang-dama ko ang katotohanan sa mga sinabi niya, ang halik na muli kong inasam na maulit muli... sa wakas. Kasabay non ang pag-agos ng luha, luha ng saya na sa kabila ng masakit na nakaraan heto ako ngayon tinatamasa ang pagmamahal ng kauna-unahang kong pag- ibig. Nang mag-awat ang aming mga labi, tumitig siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Ninanais kong wag na matapos ang gabing yon, di ko maipaliwanag ang nararamdaman ko non. Iyak ako ng iyak. Pinatigil niya lang ako dahil baka may makapansin sa aking mga mata mamaya pag-humarap kami sa barkada. Nakarating kami sa aming patutunguhan at ng makahiram ng VCD ay agad ding umalis, dumaan ako sa bahay namin at nag-palit ng damit, nag-paalam na rin na panonoorin lang ang VCD na hiniram namin. Nag-punta kami sa bahay ng barkada namin at isinalang kaagad nila ang bala na dala namin... as ususal ano pa ba ang ine-expect, siyempre X ang palabas, tuwang- tuwa ang mga mokong. Ako naman ay nag- diretso na sa kwarto na aking tinutulugan sa tuwing nabisita ako doon, nag-paalam na matutulog na. Nagising akong may katabi ako na nakayakap sa akin at nakadantay. Si JR. di ko ipinahalatang ako ay nagising na, bumaling ako sa kanya ng sa ganon ay nakaharap ako sa kanya at sinadyang halos i-pagtabi ang aming mga mukha. Ramdam na ramdam ko ang kanyang hininga, mainit. Hinayaan ko ang aming posisyon na ganoon hanggang sa siya ay humalik, pilit na ipinapasok ang kanyang dila sa aking bibig... ginigising ang aking diwa. Hinayaan ko lamang siya, paminsan- minsan gumaganti ako ng halik at babalik ulit sa pag-tulog hanggang sa dina siya nakatiis... Siniil niya na ako ng halik, niyakap ng mahigpit para iparamdam ang init na kanyang nararamdaman. Wala na akong nagawa kundi gumanti ng halik, ipinasok niya ang kanyang dila sa aking bibig, mainit ang halikang yon, maalab. Gumapang ang kanyang mga halik pababa sa aking leeg.. sa aking dibdib. Masyado siyang mapag-laro, masyadong mainit, nakakapaso ang dila niya. Hinubad niya ang aking shirt, sinimulan niyang dilaan ang aking kaliwang dib-dib, nilaro ang akin nipple, ahhhhhh,,,,, shhhhhiiiiiiit. Ang sarap ng nararamdaman ko ng mga sandaling yon. Palit- plitan niyang ginagawa yon sa aking mga nipple. Mababaliw ako sa sarap, kinagat- kagat niya ang aking tagiliran... ang sarrrrrraaaaappppp.... JR. Ibang sensasyon ang nararamdaman ko, ganito pala ang sex, nakakabaliw,, sari-sari ang nararamdaman mo lalo na't ang nagpapaligaya sa'yo ay ang taong mahal na mahal mo. Gumanti ako ng pag- papaligaya, hinubad ko ang kanyang t-shirt, kay ganda pagmasdan ng kanyang katawan, sinimulan kong dilaan ang pusod niya, ahhhhhhhh... tang- ina, ang sarap sabi niya. Tumaas ako, inararo ko ng aking dila ang buo niyang katawan, tumigil sa kanyang dib- dib, nilaro at kinagat ang kanyang mga nipple. Hawak- hawak niya ang aking ulo, muli ko siyang hinalikan, habang ibinababa ko ang kanyang short, ganon din ang ginawa niya ibinaba din niya ang aking hort, sabi ko wag... ok lang daw sa kanya. Naglapat ang aming mga tarugo, ang init- ang titigas. Sinimulan naming ikis-ikis ang aming mga ari, ang sarap non. Bumaba ako, hinalikan ko ang ulo ng kanyang alaga, ang laki neto, ang sarap papakin. Dinilaan ko ang kanyang alaga, napapaliyad si JR, sa sarap, dila dito - dila doon, pati ang kanyang mga bola ay aking pinag- laruan, dinalaan ang kanyang singit... kinagat.. nag-iwan ng kiss mark. Ang sarap talaga... di na rin ako nakatiis, isinubo ko ng buong- buo ang kanyang galit na galit na pag- aari. Nag- huhumiyaw sa sarap si JR, putang- ina ang sarap Kel, sige pa... wag mo tigilan. Inabot niya ang aking tarugo at sinimulang sal-salin. Tang-ina ang sarap, nakakabaliw, malapit na akong labasan sabi ko sa kanya... umaapaw na parehas ang pre-cum namin. Sabi niya ako rin.. sabay tayo magpalabas, inihiga niya ako at nag-lapat ulit ang aming mga tarugo, nasa ganong posisyon kami ng simulan niyang umindayog, kinakantot niya ako, habang kami ay mag- kayakap kung saan nga nagkikis-kisan ang aming mga alaga na naghahatid ng kakaibang libog. Malapit na ako... ako din sabay tayo.... Ilang indayog pa at di kona napigilan ang katas na kanina pang gustong sumabog... tang- ina.... Ahhhhhhhhhhh. Ako rin eto nahhhhhhhh... Napakagat ako sa braso niya sa sobrang pag-pipigil sa sensasyon na ilalabas ko, sabay naming naarok ang ligayang hatid ng gabing yon. Magkayakap pa rin kami sa sobrang pagod at ng ihiwalay niya ang kanyang katawan sa akin ay umaapaw ang pinaghalong tamod namin sa aking puson. Ang dami, hindi namin alam kong paano papahidin yon, para lang di mabuking ang ligayang pinagsaluhan namin. At para lang maitago ang ginawa namin, mismong ang mga brief namin ang itinuyo namin sa puson ko at sa banig na aming hinihigaan. Natulog kaming magkayakap. Ang sarap ng pakiramdam ko ng mga sandaling yon, sana di na matapos ang tagpong 'yon. Maaga akong gumising, pinag- masadan ko ang lalaking nag-bago ng mundo ko, ang lalaking nag-papahinto ng oras ko, nagdidikta sa utak ko, ang nakakapag-bago ng takbo ng isip ko... ang taong nag- papapintig ng puso ko. Ang sarap niyang pagmasdan, nasa ganon akong ayos ng bigla niyang hatakin ang mukha ko palapit sa kanya at masuyo niya akong hinalikan. Good morning, Lav. Mukhang kanina pako natutunaw sa pag- kakatitig mo sa akin ah. Loko ka baka may gising na at may makakita sa atin. Pinag-usapan namin ang aming sitwasyon, kung paano ang magiging set-up namin. Ayaw ko rin kasi na pag- piyestahan kami ng mga kapitbahay kaya mabuti ng walang may makaaalam, hayaan nang ang panahon ang mag-buking sa namamagitan sa amin Nag- paalam na rin ako at kailangan ko bumalik sa amin dahil paluwas na nga kami ng Manila ng araw na yon. Naging maayos ang relasyon namin ni JR, bumalik ang sweetness niya, kahit minsan lang kami magkita dahil nga sa nag-aaral pa ako noon. Sa tuwing may pagkakataon nauwi ako sa amin. Nagkikita kami ng palihim, sa kabukiran, ilog o sa kanila kami natigil. Kahit na nasa ganoong sitwasyon ang relasyon naming, napag-sikapan namin na ayusin ang takbo neto. Tumagal din naman ang relasyon namin hanggang sa malaman ko na may isang kabaro din ang umaaligid sa kanya. Hinayaan ko lang dahil sa may tiwala ako sa kanya. Ngunit minsan sa aking pag-bisita sa kanya nalaman kong may relasyon na sila, pinapili ko siya. Di siya umimik, I guess yon na yon. Nakipag- break ako, sapat na siguro ang mga sandaling nag-sama kami. Masakit pero naiintindihan ko naman. Isa pa, siya naman ang bumitiw hindi ako, wala naman akong pagkukulang sa kanya maliban sa Manila ako nag- lalagi dahil sa kailangan. Naghiwalay kami na magkaibigan pa rin at hanggang ngayon magkaibigan pa rin kami. Minsan napag-uusapan ang nangyari at nadadaan na lang naming sa biruan kung bakit kami naghiwalay. Ang nakakatawa pa noon, minsan tumawag sa akin ang bago niyang karelasyon at nagtanong kung ganon ba daw si JR sa akin. Ibang JR kasi ang nakapiling niya, hindi ang sweet, thoughtful at caring na JR na unang pag- ibig ko. Sana po ay nagustuhan ninyo ang istorya ng una kong pag- ibig. Maraming salamat po, sa mga nagtiyagang bumasa. Salamat. More power sa KK.