May Gatas Pa Sa Labi Si Dyowa - Part 2

by: bobsky

Hi to all the readers of this widely visited and read site. Truly, this site gives enjoyment and pleasure for people like us who have had sexual encounters with the same sex and for those who have not but nearing to this sexperience, as well as for those who do not have the capacity to experience the same but only let their days pass with just reading titillating stories to reminisce of their "young once" sexual activities, because they are incapable of doing the acts at this stage of their life? By the way, do we have followers at this age bracket dear Moderator. Perhaps, when I get old, and if this site is still active, I would still be reading stories, true or fictional, because they give me the real urge to continue do things that make me happy. You know what I mean guys.. ---------------------------------------------------------------------------- It took me sometime to give my story and ending because I was pre-occupied with many things. I am writing now the final chapter of the relationship that did not last long because of the disparity in social and economic status as well as asage gap. Remember the nursing student in the first chapter? Who made me proud by introducing me in the public as a special person??? Again, I will make this story bilingual para mas mabigyan ng justification ang mga nangyari. I'm afraid, I wont be using the exact terms if I will make it in straight English. Here is the continuation.... In other words, me and the young stud became partners... sexual partners at that and at the same time, parang kuya kuyahan nya ako sa mga lakaran kasi I was feeling ackwardness noon dahil sa edad ko, imaginin mo ung agwat ng edad namin. I was just like his dad, altho, young at heart talaga ako till now, dahil narin sa palaging nadidiligan..heheheh. He confides me everything, we share the same sentiments pagdating sa family as we value our family so much. Galing siya as rich family and medyo nagaalangan ako pag pinapakain ko lang sya sa karinderya, kasi nga nursing student and sometimes I could see from him na medyo aloof sya sa environment na pinagdadalhan ko sa kanya. For your kind information dear readers, mahirap lang po talaga kami at ang nagpapalakas lang ng loob kong makihalubilo sa ibang tao na nasa alta sosyedad is the fact that I am also a professional like them, na nakatapos out of matinding pagsisikap. Napakamakulay ng mga araw na pinagsamahan namin, walang araw na di kami nagkikita kasi nga ang tambayan ko ay malapit sa school nila. We do the act almost everyday. Napakasaya ko at feeling ko bumata ako ng ilang taon dahil ang nadidiligan ko ay isang batambata, sariwa at pakiramdam ko na talagang mahal ako. Dad ang tawag nya sa akin at babe naman sa kanya, short for baby. Ang tanda ko na dumaan pa ako sa ganito no...OA BA? walang OA sa pagibig ano, as long as wagas at dalisay..hehhehh.. They say, life is not always a bed or roses. Di araw araw piyesta, dahil sabi rin nila, people come and go. Kahit nga pamilya mo ng sarili may pagkakataong nagkakahiwahilay kayo ng landas e, ung relasyon pa kayang di naman katanggap- tanggap sa lipunan lalo na sa kaso namin. Dumating kami sa point na may nakakakita na sa aming sweetness sa part ng kanyang partidos, kaya sinabihan at winarningan siya na kung hindi titigil sa kalokohan nya, patitigilin siya sa pag-aaral, which is isang bagay na ayokong mangyari sa taong mahal ko. I dont want to deprive him of the chance to learn, to mould himself and his future. Ako na lang ang kusang nagparaya, I explained to him na bata pa sya at makakakita ng mas higit sa akin, mas nababagay sa kanyang edad at estado sa buhay. Humagulgol siya ng iyak sa mga sinabi ko sa kanya, di raw nya kayang mawala ako sa buhay niya. Pero pinagpilitan kong tama ako at kailangan niyang makinig. Sinabi ko nalang sa kanya na we just have to give ourselves the break. Try lang naming mag cool off for a month at kung magiging di maayos ang lahat at nafeel naming kailangan talaga namin ang isa't isa, back to each others arms kami, no matter what. Ipaglalaban namin ang dapat ipaglaban. I encouraged him as well na walang communication para ma test namin ng husto ang mga sarili namin. Lumipas nga ang mga araw, di kami nagkita at lalong di kami nagusap mapa telepono man lang. Sa aking sarili, nasaktan talaga ako dahil napamahal na siya sa akin, kaya lang mas nangibabaw sa akin ang kagustuhan kong maitama ang palagay kong di maganda o unfairness lalo na sa kanya at sa kanyang pamilya. Napakabata pa nya para malulong sa isang tulad ko. There is a bright future ahead of him, un ang nakikita ko, isa pa, kailangan nyang maexperience ang mga bagay bagay na nararapat para sa kanya at sa kanyang edad. Ngunit sadyang mapagbiro ang tadhana. Sobrang sakit ang nadama ko ng isang araw bago matapos ang taning na binigay namin sa isa't isa ng minsang napasyal ako sa sinehan kung saan kami unang nagkita. Sa sobrang lungkot at pangungulila sa kanya, napagpasyahan kong bigyang saya ang aking sarili sa pamamagitang ng pag punta sa mga lugar na aking nakagawian, at isa na rito ung sinehan na kung saan unang nagtagpo ang aming landas. Natatandaan nyo pa ba??? Wala akong balak gumawa ng di maganda, basta ninais ko lang na manood at magmasid sa sinehan na dati ko namang ginagawa. This time, di ako tumambay sa labas kung saan merong bench na nakaposisyon sa entrance. I opted to go inside and watch the movie since the stars are known and some of my favorites, altho may pagkaseksi ang movie. Gretchen Baretto and Gardo Versoza were among the lead stars ng movie na iyon. I was busy watching, never minding the people who are up and down the stairs of the cinema. Paminsan minsan naaaninag ko ung mga umaakyat at bumababa dala narin ng palabas. I was sitting near the electrif fan, mind you guys, sobrang init dito sa sinehan na ito, para kang nasa oven, considering the fact that it was summer. May umakyat na isang pares, diko pinansin dahil nga ang concentration ko e nasa movie. They sat behind me, at di rin naman siguro napansin dahil nga pagpasok ng kung sinuman sa sinehan, di madaling masanay ang mata. I was leaning on my chair and my feet are stepping the armchair of the seat in front at medyo nakaramdam ako ng antok. I had a short nap at nagising ako sa ungol ng isang tao. Ungol na nasasarapan. Di ko maipaliwag, kahit inaantok pa ako ng time na iyon, pinilit kong magising dahil kakaibang magneto ang biglang dumikit sa akin. Nakakalibog na ungol at daing, na talagang sarap na sarap ang nariririnig ko sa aking ulunan, sound na kaigaigaya sa pandinig...ungol ng sobrang nasasarapan. Idagdag pa dito ang tunog na nagmumula sa pagtaas baba ng bibig na punong puno ng malagkit na laway. plok...psrt..tsechk, ....toink, ganitong sound ang tumitimo at nagpapawala sa aking katinuan. Tunog na nagsilbing aphrodisiac sa akin para ako ay tigasan. Dahil ayokong makaistorbo, at baka di na nila ituloy, nagtulugtulugan parin ako at di ko talaga sila nilingon. Pero ang tawag ng laman ay kakaiba at di mo basta basta mai ignore. Sa sobrang libog na aking nararamdaman, biglang bigla akong lumingon at kitang kita ko kung paano isubo iluwa ang malaking batutang nag lalabas pasok sa bibig ng taong nagbibigay ng sanlibot-isang ligaya. Sa pagkakatitig ko sa taong sumusubo sa nagmumurang ari sa galit, naaninagan ko ang kanyang mukha at laking gulat ko ng makita kong ang baby ko ang siyang gumagawa niyon. Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa sa aking nasaksihan. You wont agree with me dear readers, pero out of rage, nahablot ko ang baby ko patayo para matigil na ang eksenang kanina lang ay nagpainit at nagpakulo ng dugo ko. Ngayon ay tila ba mabangis akong tigre handa syang lapain, dahil sa bagay na ikinakulo uli ng dugo, hindi na ng libog kundi galit at pagkamuhi sa kanya. Di ko akalaing makakasumpong ako ng ganong eksena mula sa baby ko na matagal tagal ko ring inalagaan, halos tatlong buwan kong ginawa ang lahat mapasaya lamang ang aming mundo ng panahong kamiy okay at walang problema. Sa kanya umikot ang mundo ko pero di ko akalaing sa ganintong pagkakataon pala kami magwawakas. Iyak ng iyak ang baby ko, ayaw niyang magsalita, kahit anong sakit ng mga sinasabi ko alang lumalabas sa bibig nya kundi ang salitang sorry...sorry at sorry. Yan lang ang mga katagang namutawi sa kanyang labi, panay na ang hagulgol nya at napansin na kami ng mga taong akyat manaog sa hagdanan. Nakaramdam ako ng awa sa kanya imbes na ipagpatuloy ko ang panunumbat. HIndi ko rin kasi masabi kung anong puedeng mangyari sa akin, dahil ako ay pumasok din sa sinehang iyon. Naunahan lang siguro nya ako. Kung may isang taong karapatdapat sa akin e, malamang may mangyari rin sa aking kakaiba, kahit umayaw man ako, dahil kakaiba talaga ang tawag ng laman. Nanahimik kaming pareho. Sa gitna ng pananahimik namin, lumapit sa amin ang kanyang kasama na hindi naman ako kilala, at sa malumanay na pananalita sinabihan niya akong, sorry po kung nasaktan kayo, kaya lang, mahal na mahal ko po ang taong sinaktan nyo. Naging magalang sya sa akin, dahil narin siguro sa hitsura ko na may katandaan talaga kumpara sa kanilang dalawa. Inimbitahan ko silang lumabas at kumain sa isang pribadong lugar para makapag usap. Di ko kayang tuluyang saktan ang baby ko, at lalo na ung kanyang bagong minamahal na wala namang kasalanan sa akin, nanaig parin sa akin ang aking pagiging tao at pagiging professional. Di naman kami kumain, dahil sino ba ang makakakain sa tagpong iyon. Nag order nalang ako ng beer at nakinig ako sa sasabihin nila. Nalaman ko sa baby ko na isang linggo palang silang magkakilala at katulad ng nangyari sa akin, na love at first sight din pala ang baby ko sa kanya. Ang bagong lalaking nagmamayari ng puso ng baby ko ay buong tapang na nagsabi sa akin na, ipaubaya nyo na po siya sa akin, mahal na mahal ko po ang baby nyo aniya. Bakas sa kanyang mukha ang katapatan ng kanyang mga sinasabi, medyo natigilan ako at right there and then, mataman kong pinagisipan ang mga salitang narinig ko. Sino ako para humadlang sa kanila, diba ninais kong bigyan ng kalayaan ang baby ko dahil, feeling ko wala syang magiging future sa akin? Baking ngayon, may nakikita akong mahal nyang iba at nasa harapan ko pa, bakit di ko magawang ipaubaya ang isang taong minsan ay minahal ko at minahal ako at ngayo'y nagmahal ng isang taong feeling ko naman ay nababagay sa kanya. Pareho silang estudyante, anak may kaya..halos magka-edad, bagay na bagay sila sa panigin ko. Masakit man sa akin, pinili kong magparaya, magpaubaya. Di ko kayang saktan ang taong minahal ko. Tingin ko at masaya naman siya sa taong pinaguukulan naman niya ng pansin ngayon, sino ako para tumutol. Katahimikan at sa wakas ay bumuka ang aking bibig at nagsabing, wag mong sasaktan ang baby ko, pakamahalin mo siya kagaya ng pagmamahal na ibinigay ko sa kanya. Isang tapat at wagas na "Umasa po kayo, at di ko kayo bibiguin sa ninais nyo".. Sapat na sa akin ang lahat ng iyon para magpaalam sa kanila, at sinabi kong Sige, ibinibigay ko na ang kalayaan mo baby ko... Muli ay dumaloy ang mga luha sa pisngi ng baby ko. Luha ng kaligayahan dahil binigyan ko siya ng kalayaan. Hinalikan niya ako sa pisngi at nagsabi ng salamat..di kita malilimutan. Umuwi akong nanghihinayang sa isang relasyong buong tapang at tatag kong iningatan at inalagaan. Relasyong ipinaglaban, pero wala akong pagsisisi kahit sa bandang huli ay ipinaubaya ko man, dahil alam kong wagas at dalisay ang pag-ibig na nasumpungan ng baby ko sa piling ng kanyang bagong minamahal. Minsan sa buhay ng tao, may mga pangyayari na masakit, pero kailangan nating tanggapin. Ayaw natin, pero nangyayari. Mga pagsubok itong maituturing upang masubukan ang ating katatagan, kung hanggang saan ang ating kahinaan sa mga unos, sa mga hagupit ng buhay. Minsan kinakailangan nating masaktan upang magbigay daan sa isang kaligayahang di naman natin kayang ibigay sa isang tao. Minsan naman, kailangan nating magparaya dahil sa isang banda, un ang nakikita nating tama at nararapat. Dear readers, salamat sa pagsubaybay at pagbasa nyo ng mga kwento kong hango sa tunay na pangyayari ng aking buhay. To the moderator of KK, thanks a lot for publishing my story. You are one of the reasons now why I keep on moving dahil sa panahong ako'y nalulumbay, isa ang site na ito na napagtutuunan ko ng pansin at atensyon. Im not getting any younger, feeling ko nga palipas na ako e, ung urge ko kasi di na masyadong intense..not unlike nung medyo bata bata pa ako. But mind you guys, they say, life begins at forty (40) baka may ibubuga pa ako. hehhehehe...wanna try me????????????? thanks again. P.S. Wala ng masyadong kalibugan ang kwentong ito, dahil, im giving in to those na bata pa at mainit kung magkwento...baka malibugan lang kayo ng husto kasi pag pinaginit ko kayo ng husto at hanapin nyo ako e..hehheheh