Love Story - Part 2

by: KAWALAN

Matapos ang pangyayaring iyon.. lumipas ang mga oras, araw buwan na lalo kamng naging maplapit sa isa't-isa, na tila ba bahagi na ng buhay ng bawat isa sa amin ang aming mga presensiya. Hindi ako o siya kumakain na hindi kasabay ang bawat isa. Maging sa pagtulog ay halos walang gabing hindi kami magkasabay matulog, at magkatabi pa sa higaan. Kng anuman ang dahilan at tunay na nararamdaman ni kuya para sa akin ng mga sandaling iyon, wala akong pakiaalam, at ayaw ko nang tanungin pa, natatakot akong malaman na ang lahat ay dahil sa MAGKAPATID lamang kami, AYOKO, kasi ako bagamat alam kong kasalanan ang nararamdaman kong uri ng pagmamahal sa kanya, handa akong pagbayaran lahat, ang mahalaga MAHAL na MAHAL na MAHAL ko siya. Ang akala ko wala ng katapusan ang lahat, ang akala ko wala ng KAWALAN pa sa aking buhay, ang akala ko sapat na lahat maging ang gingagwa kong pagpapaligaya kay KUYA, ang akala ko sapat na ang pagmamahal na pinararamdam ko sa kanya. Ang akala ko wala ng makakahadlang pa sa anumang uri ng pagmamahal na gusto ko para sa amig dalawa. Ang buong akala ko KAMI NANG DALAWA hangang sa WAKAS. Ngayon ko napatunayan ang kasabihang, huwag mong hangarin ang bagay na kailanman ay di mapapasayo, masasaktan ka lamang. Minsan, araw nang linggo, galing ako sa pagsimba nagulat ako.. Si kuya nasa labas ng bahay, para bang malalim ang iniisip, lumapit ako "Kuya, ok ka lang? anu problema?" "Bakit may mga tao sa loob?" magkasunod kong pagtatanung. Wala siyang ginanting salita, subalit nakita ko ang kanyang unti-unting pagyuko at kasabay ng tila butil ng bigas na mga luha, tumulo buhat sa kanyang mga mata.. Luhang matagal ko nan di nasisiliyan buhta ng una kaming nagniig, luha na labis na nagpabagabag sa akin.. Ayokong nakikitang nasasaktan, nahihirapan at umiiyak ang taong sinamba ko, minhal ko at halos siya na ang buhay ko. "Kuya, bakit ba, anu ba problema?" Nanatili siyang walang imik, dahan-dahan lamang niyang nilingon ang mga tao sa loob ng aming bahay, hudyat na tingnan ko kung sino ang nasa loob". Dahan-dahan, humakbang ako papunta sa loob nang aming bahay, naroon ang halos lahat ng miyembro ng aming PAMILYA.. maging ang ilan naming pinsan, at may isang napaka gandang babae, tila isang manika na may buhay, at halatang galing din sa pag-iyak, dinig pa ang unti-unting pag hibik nito, at makikita ang pamumula ng knaynang mga mata, tanda na dumaan sa malalim na pag-iyak. At may kasama siyang dalawang may edad na halos may kahawig sa batang babae... "Ah, SIYA nga pala ang bunso namin" pagpapakilala ni MOMMY sa akin dun sa mga bisita. "So, ngayon planuhin na natin ang kasal para naman maisaayos na ang dalawang ito" si MOMMY ulit, KASAL? sino ang ikakasal? sa loob-loob ko... Hangang sa pumasok si kuya, malungkot na nakatingin sa akin... para bang tinatantiya niya kung anu ang aking reaksiyon.. Bagamat wala pang linaw sa akin, subalit malakas ang kutob ko na ang aking kuya ang ikakasal, subalit patuloy ang bulong ng aking kalooban na huag sana.. huag sana si kuya.. Hangan sa "JHUN halika, tumabi ka dito sa nobya mo, halika pag-usapan na nating ang buong detalye ng inyong kasal". Pag-anyaya ni MOMMY kay kuya, na sinunod naman ni kuya.. Halos tumigil ang tibok ng aking hininga sa unti-unting pagtabi ni kuya sa babae, halos tumigil ang aking kamalayan, at halos mawala ako sa realidad. At ramdam ko ang pagbigat ng talukap ng aing mga mata na tanda na napupuno na ito ng mga luhang malapit ng bumagsak, buti na lamang at hindi ito pansin nina MOMMY at mga BISITA, kayat tumalikod ako at nagmamadaling umakyat sa aming silid... Sa pagpasok ko sa aming silid.. doon ko binuhos lahat ng aking sama ng loob, at ng sakit na aking nararamdaman.. Doon halos walang patid na umagos ang aking mga luha.... Sobrang sakit, ang sakit-sakit... ang taong sobra kong minahal... ngayon ay magiging legal na pag-aari na ng iba.... Hangang sa sumuko ang aking lakas, at ginugupo na nang magkahalong pagod at sama ng loob at sobrang sakit ng nararamdaman ko.. unti-unting ipinikit ko ang aking mga mta, tnda ng pagsuko sa KAWALAN. Pansamantala, sa aking pagkakaidlip ay nalunasan lahat ng SAKIT.. lahat ng SAMA ng LOOB, sa aking kalooban. Sa akng pagkakaidlip, ay dinalaw ako ng isang napakagandang pnaginip.. isang panaginip na maghahatid sa akin sa isan MASAYA, MAKULAY at PUNO ng PAGMAMAHAL na dimensiyon ng buhay. ( may karugtong)